Jan Blaton (1907-1948) - fizyk. Pochodził z okolic Żywca, był absolwentem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie a później tamże asystentem fizyki. Specjalizował się w teorii jądra atomowego i światła a także w magnetyzmie. Usunięty z uczelni za kolportaż czasopism o tematyce lewicowej, został w 1936 roku dyrektorem Państwowego Instytutu Meteorologicznego w Warszawie, co pozwoliło mu na podróże po całej Europie i prowadzenie dalszych badań naukowych, również z zakresu fizyki pogody. W czasie okupacji hitlerowskiej początkowo zamieszkał na Pradze, później jednak znalazł się w nadleśnictwie Jegiel. Cały czas prowadził tajne nauczanie, w 1944 roku wyjechał do Lublina, gdzie w tworzonym Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej objął Katedrę Fizyki Teoretycznej. Był autorem wielu publikacji naukowych, m.in. "Energia jądra atomowego i jej wyzyskanie", "O dyspersji światła w otoczeniu linii kwadrupolowych", "O natężeniach linii dipolowych magnetycznych", "Od naturalnej do sztucznej promieniotwórczości". Zginął podczas wycieczki na Świnicę, poślizgnąwszy się na zlodowaciałym śniegu.