Julian Fałat (1853-1929) - malarz, pejzażysta, wybitny akwarelista., przedstawiciel realizmu i impresjonistycznego pejzażu. Pochodził ze wsi Tuligłowy położonej niedaleko Lwowa. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, swoje umiejętności pogłębiał również w Monachium, Zurychu i Rzymie. Malarstwem akwarelowym zainteresował się z najbardziej prozaicznej przyczyny - nie stać go było na kupno farb olejnych. Pierwsze kroki stawiał jako ilustrator wykopalisk archeologicznych na dalekiej Ukrainie. W latach 1881-1886 mieszkał w Warszawie, współpracując m.in. z czasopismem "Kłosy", na potrzeby którego stworzył cykl scen rodzajowych "Obrazki z życia podwórzowego Warszawy". W latach 1884-1887 odbył podróż dookoła świata, później przez prawie dziesięć lat mieszkał w Berlinie, gdzie był nadwornym malarzem cesarza Wilhelma II. W 1895 roku zamieszkał w Krakowie, gdzie został dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych. Po piętnastu latach pracy przeszedł na emeryturę. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości mieszkał w Toruniu. Na jego płótnach dominowała przyroda polska ("Pejzaż zimowy"), pejzaż górski ("Dolina Kościeliska") motywy myśliwskie ("Wyjazd na polowanie"), również sceny batalistyczne ("Berezyna" namalowana wspólnie z Wojciechem Kossakiem) i portrety (np. Gabrieli Zapolskiej, Józefa Piłsudskiego czy Józefa Hallera). Zmarł w swym domu w Bystrej Śląskiej niedaleko Bielska-Białej.