Dzieci Warszawy - oddział partyzancki powstały za zgodą Rządu Narodowego w 1863 roku, mający na celu odbicie więźniów z Cytadeli Warszawskiej, w tym m.in. Jarosława Dąbrowskiego. W jego skład wchodzili młodzi, zwykle kilkunastoletni chłopcy, pochodzący z rzemieślniczych, kupieckich i mieszczańskich rodzin mieszkających w stolicy. Ich szefem został mjr Walery Remiszewski. W noc Wielkanocną zajął stanowisko między Bielanami a drogą wiodącą do Sochaczewa. Rosjanie wyparli ich jednak do Puszczy Kampinoskiej i tam w okolicy Budy Zaborowskiej 14 IV doszło do zbrojnej konfrontacji, w której poległo ponad 70 z 250 polskich żołnierzy, w tym ich dowódca. Pozostali powstańcy zostali rozbici w walkach pod Górkami oraz Starą Dąbrową. Ich nazwę (lub wg niektórych źródeł "Dzieci Warszawskie") przybrał później oddział dowodzony przez mjr Ludwika Żychlińskiego. Liczący ponad 1200 osób (strzelców, żuawów, kosynierów i nieuzbrojonych) - głównie młodzieży uciekłej z Warszawy przed przymusową branką - 10 VII 1863 roku pod Ossą (powiat przysuski, gmina Odryzwół) odniósł cenne zwycięstwo, pokonując wojska carskie.