Jan Paweł Woronicz herbu Herburt (1757-1829) - poeta, ksiądz. Przyszedł na świat w Brodowie pod Ostrogiem na Wołyniu, kształcił w pobliskich szkołach jezuickich, w 1770 roku wstępując do zakonu. Po jego kasacie w 1773 roku został wyświęcony na księdza diecezjalnego i po dziesięciu latach pracy nauczycielskiej w szkole pojezuickiej objął parafię w Liwie, został również kanonikiem kijowskim. Do Warszawy przyjechał na początku 1791 roku. Podczas obrad Sejmu Wielkiego zasiadał w Komisji ds Religijnych. Wspierając insurekcję kościuszkowską przewodniczył Komisji Porządkowej Królestwa Mazowieckiego, później przez krótki okres pełnił obowiązki kanonika warszawskiego. Mieszkał wówczas w domu przy ul. Kanonia 10. W 1800 roku wycofał się z wielkomiejskiego życia i osiadł w Kazimierzu Dolnym. Tam zaprzyjaźnił się z mieszkającą w Puławach rodziną Czartoryskich. Poświęcił się wówczas działalności poetyckiej, którą parał się już od czasów szkolnych. Pozostawał pod wpływem sentymentalizmu i klasycyzmu, w swoich utworach głosił wiarę w Opatrzność kierującą losami narodu i tylko oddanie się miłosierdziu Bożemu może sprawić, że los Polaków się odmieni. Jego najsłynniejsze dzieła to poemat "Świątynia Sybilli" oraz "Hymn do Boga". Od 1803 roku był proboszczem w podwarszawskim wówczas Powsinie. W okresie Księstwa Warszawskiego był członkiem Izby Wojenno-Administracyjnej oraz rady Stanu. W 1815 roku Aleksander I mianował go Biskupem krakowskim a także senatorem Królestwa Polskiego. Dwanaście lat później został arcybiskupem warszawskim i prymasem Królestwa Polskiego. Zmarł w Wiedniu.
Spoczywa:
Wawel w Krakowie.
Symboliczny nagrobek z 1853 roku w katedrze św. Jana (z obrazem J. K. Kaniewskiego oraz rzeźbą W. Oleszczyńskiego) został zniszczony podczas okupacji hitlerowskiej.
Upamiętnienia:
ul. Przyczółkowa 29 - kościół p.w. św. Elżbiety - tablica pamiątkowa i popiersie.
