Czesław Maciej Piecewicz Witoszyński (1875-1948) - aerodynamik, konstruktor maszyn zwany "ojcem polskiego lotnictwa". Pochodził z Horoszek na Podlasiu, świadectwo dojrzałości otrzymał w Częstochowie, studiował matematykę na uniwersytecie w Sankt Petersburgu a następnie w Liegé (Belgia), gdzie w 1899 roku zdobył dyplom inżyniera mechanika. Od 1907 roku mieszkał w stolicy (przez pewien czas przy ul. Kasprzaka 2 we Włochach - dziś ul. Świerszcza), gdzie rok później założył firmę Wafapomp S.A. Równolegle prowadził działalność pedagogiczną - najpierw w Szkole Mechaniczno-Technicznej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda a od 1915 roku na tworzonej właśnie Politechnice Warszawskiej, której został profesorem i pierwszym dziekanem Wydziału Budowy Maszyn. Zafascynowany nowoczesnym lotnictwem, w 1922 roku - dzięki pomocy Stefana Drzewieckiego - zbudował tunel aerodynamiczny i rozpoczął regularne studia lotnicze. W 1926 roku utworzył tam Instytut Aerodynamiczny, w którym dał możliwość wykazania się m.in. Stanisławowi Rogalskiemu, Stanisławowi Wigurze i Jerzemu Drzewieckiemu przy tworzeniu ich awionetek RWD. Za swoja działalność w 1936 roku otrzymał Nagrodę Naukową m.st. Warszawy. Przez wiele lat pełnił funkcję sekretarza generalnego Akademii nauk Technicznych w Warszawie. Opublikował wiele prac naukowych, m.in. "Śmigło Propeller", "Aerodynamika", "Części maszyn", "Hydraulika", "Silniki wodne i pompy". Podczas okupacji hitlerowskiej pozostał w Instytucie, który próbował ratować, starając się opóźnić odbudowę tuneli przez Niemców i wykorzystanie ich na potrzeby Rzeszy. Mimo to - posądzony o kolaborację - został wyklęty przez Armię Krajową, jednak nie został wydany na niego wyrok. Po upadku Powstania Warszawskiego został osadzony w obozie w Pruszkowie, skąd udało mu się przedostać do Łodzi. Oczyszczony z zarzutów przez profesorów tamtejszej politechniki, pozostał w tym mieście do śmierci, zajmując się problemami aerodynamiki naddźwiękowej.
Spoczywa:
Cmentarz Powązkowski, kwatera 222, rząd I, miejsce 18/19.
