Artur Zawisza ps. "Czarny" (1808-1833) - działacz niepodległościowy. Pochodził z podłowickiego majątku Sobota na Bzurą, kształcił się w Kaliszu a później na Wydziale Prawa i Administracji Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Po wybuchu powstania listopadowego został początkowo dziennikarzem "Kuriera Polskiego" i "Nowej Polski", jednak już na początku 1831 roku znalazł się w szeregach 1. Pułku Jazdy Płockiej, na bazie żołnierzy którego utworzony został 8. Pułk Ułanów. Wsławił się w lutowych walkach pod Olszynką Grochowską i Białołęką, 26 V brał udział w bitwie pod Ostrołękę. Za swoją postawę został odznaczony krzyżem Virtuti Militari i podniesiony do rangi kapitana. Na emigracji w Paryżu, którą wybrał po upadku zrywu, związał się z Towarzystwem Demokratycznym Polskim. Na wieść o partyzanckiej wyprawie przygotowywanej przez generała Józefa Zaliwskiego zgłosił swoja akcesję i przyjął obowiązki dowódcy oddziału obwodu warszawskiego. Zła organizacja wyprawy - a w zasadzie jej całkowity brak - uniemożliwiły mu wykonanie powierzonej misji. Ranny pod Krośniewicami w partyzanckich walkach, został aresztowany przez władze carskie, zaliczony do najbardziej niebezpiecznych więźniów politycznych, przywieziony do Warszawy, osadzony w dawnym pokarmelickim klasztorze na Lesznie i tam torturowany. Nie zdołano go jednak złamać. Został skazany na powieszenie, mimo ogromnego wstawiennictwa i wielkich prób ratunku zarówno przez rodzinę, jak i wpływowych przyjaciół. Jego egzekucję przy Rogatkach Jerozolimskich poprzedziło rozstrzelanie na jego oczach jego towarzyszy walk - Edwarda Szpeka, Stefana Giecołda oraz Aleksandra Palmarta.