Położenie

Dzielnice
Śródmieście
Osiedla
Stare Miasto

Informacje

Dodaj treść

WXV w. całą stronę parzystą zajmowały młyny, których głównymi klientami byli piekarze.

Do 1954.04.12 taką nazwę nosiła dzisiejsza ul. Wartka.

Ciekawostki

Choć najstarsze wzmianki pochodzą z 1435, domy murowane powstały dopiero w XVIII w. dla muzyków, kucharzy i drobnych handlarzy. Szerokość ulicy wynosiła tylko 6 metrów. W XVI w. stał tu browar, młyn i 2 ogrody. W 1525 zrodził się tu tumult warszawski, podnieśli go właśnie piekarze, rozwścieczeni zależnością od kupców zboża. W XVII w. mieszkają tu w 3 kamienicach muzycy (Goldziński, organista Stokłowski), kucharze i przekupnie, są tu 23 budynki mieszkalne i dwór Andrzeja Wyszyńskiego, dzierżawiony przez biskupa Trzebickiego. Zabudowa spłonęła w czasie potopu. W 1772 wybito przejście w murze (Zawrót) i Piekarska sięgnęła Podwala. Zabrano jej za to Zapiecek. W XVIII w. mieszkało zwykle biedne mieszczaństwo, ok. 500 osób. W XIX w. była to jedna z najbiedniejszych ulic Warszawy i najgęściej zaludnionych, z największą śmiertelnością dzieci. W 1895 zbudowano kanały wzdłuż ulicy, ale żeby stare budynki się nie rozpadły, budowano je nowatorską metodą, drążąc kanały pod ziemią. Z uwagi na to, że zaczęły się w kanałach gromadzić gazy, zbudowano nawet sieć wentylatorów. Przy okazji kopania natknięto się na stare piwnice, które kazano szybko rozebrać. Ulica w 1944 została zniszczona, a odbudowano ją w 1961
 Stan obecny:
 Nr 3: ~ ulica Abrahamowska \ Baryczkowska. W początkach XVII w. Stanisław Baryczka zaczął wykupywanie kamieniczek i ruder wokół uliczki i stawiać tu czynszówki. Uporządkował przy tym samą drogę, chcąc utworzyć tu jurydykę wewnątrz miasta. W 1619 magistrat nadał ulicy Abrahamowskiej nazwę Baryczkowskiej i nazwa przetrwała do 1766, mimo, że w 1699 wszystkie domy spłonęły. W 1766 Komisja Dobrego Porządku zdecydowała o likwidacji ulicy.
 Nr 4: kamienica pod Pawiem. Należała do Antoniego Fontany; jej nazwa wzięła się od płaskorzeźby pawia nad portalem. Mieszkał tu Henryk Boukołowski (ur. 1937) - aktor związany z takimi warszawskimi teatrami, jak Ateneum, Polski (1961-1975) czy Adekwatny (1975-1997), którego był dyrektorem naczelnym i artystycznym. Ma w swym dorobku kilkadziesiąt ról i reżyserii przedstawień w Teatrze Telewizji (m.in. "Lato w Nohant", "Szkoła żon", "Medea"), znany też z ról w filmach (m.in. "Zmory", "Kamienne tablice", "Wrota Europy").
 Nr 5: kamienica pod Jeleniem. W latach 1940-44 w piwnicy domu na rogu Piekarskiej i Rycerskiej mieściła się drukarnia Ruchu Ludowego „Roch i Batalionów Chłopskich.
 Nr 6: kamienica pod Aniołem. Pod koniec XVIII w. założono tu radykalny, patriotyczny Klub Liberii, zrzeszający lokaje i sługi, zubożałą szlachtę i biedotę miejską.
 ~ Nr 8\10: kamienica Twardostojewska. Powstała przed 1508 dla Mateusza Twardostoja. Kolejnym właścicielem był Jan Schelig.
 ~ Nr 9: w XVIII w. mieściła się tu drukarnia Zawadzkiego.

~ Nr 11: kamienica pod Jeleniem. Powstała w XVIII w.
 ~ Nr 12: kamienica pod Aniołem. Powstała w XVIII w.
 Nr 20: Muzeum Rzemiosł Artystycznych I Precyzyjnych założony w powojennym budynku, zbudowanym na miejscu XIX-wiecznej kamienicy. Muzeum założono pod patronatem cechów złotników, zegarmistrzów, optyków, grawerów i brązowników. Zgromadzone są tu prace mistrzów i czeladników od XIV wieku. Na budynku zegar wykonany przez mistrzów Jana Goraja, Jana, Leona i Leopolda Osińskich i Wacława Makowskiego z inicjatywy prezesa cechu Jerzego Januszkiewicza.
 ~ uliczka Zawrót. Biegnąca wzdłuż murów od domku kata do Piekiełka. Zawracały tu wozy po wyładowaniu ziarna przy młynach. Zaczęli się tu również osiedlać piekarze i młynarze, przybyli głównie z Warmii, z Dobrego Miasta, uciekając przed Krzyżakami.
 u wylotu ulicy na Podwale: Piekiełko. W XVI wieku było to miejsce publicznych egzekucji; rozrywano końmi, łamano kołem, czy po prostu palono tu wiedźmy i złoczyńców. W XV w. zamęczono tu dwie kobiety podejrzane o rzucanie czarów na księcia Janusza, ostatniego księcia mazowieckiego. W 1596 nastąpiła egzekucja przywódcy zbuntowanych Kozaków siczowych Semena Nalewajki, a także zamachowcy na Zygmunta III Wazy, szalonego szlachcica Michała Piekarskiego. Stracony został tu również siostrzeniec starosty błońskiego Jordanowskiego za zorganizowanie zamachu na księcia, czy filozofa Łyszczyńskiego, oskarżonego o ateistyczne poglądy.
 Pomnik Jana Kilińskiego. Odsłonięty 19.04.1936 i wykonany przez Stanisława Jackowskiego. Na początku stał na pl. Krasińskich. W czasie wojny usunięty przez hitlerowców w odwecie za tablicę z pomnika Kopernika, przewieziono do Muzeum Narodowego. Zaraz po wojnie, uszkodzony (bez szabli) w al. 3 Maja, a potem 01.09.1946 nas pl. Krasińskich. Ponownie ustawiono go na Podwalu 10.11.1956. Odlew został wykonany przez firmę Bracia Łopieńscy. W 1993-4 firma Fuji sponsorowała renowację pomnika. Przywrócono również tablicę z wizerunkiem scen z kosynierami. Druga tablica leży w magazynach Muzeum Narodowego. Jan Kiliński (1760-1819) szewc, rajca miejski, przywódca walczących z Rosjanami mieszczan podczas insurekcji kościuszkowskiej.
 Kamień upamiętniający istnienie tu kamienicy, w której mieszkała w latach 1879-82 Maria Konopnicka.
 
 Data nadania nazwy: rok 1564

Komentarze



Komentarze (0)