Mieczysław Karłowicz (1876-1909) - kompozytor, dyrygent, taternik, publicysta, fotograf. Przyszedł na świat w Wiszniewie na Białorusi, jego ojcem był znany językoznawca.Jako jedenastolatek zamieszkał wraz z rodzicami w Warszawie, gdzie kontynuował rozpoczętą wcześniej naukę gry na skrzypcach a po ukończeniu nauki w Gimnazjum Wojciecha Górskiego równolegle studiował harmonię (pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego) i skrzypce (w klasie Stanisława Barcewicza) w Instytucie Muzycznym a także nauki przyrodnicze na Uniwersytecie. Komponowaniem zajął się już podczas nauki (studia wiolinistyczne kontynuował jeszcze w Berlinie) a w 1903 roku powołał do życia orkiestrę Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Dwa lata potem znalazł się w gronie założycieli grupy "Młoda Polska". Już podczas studiów skomponował swe najpopularniejsze utwory - cykl 22 pieśni na głos i fortepian, z których najsłynniejsze to "Skąd pierwsze gwiazdy", "Na śniegu", "Pamiętam ciche, jasne, złote dni" czy "Smutna jest dusza moja". Na uwagę zasługuje też symfonia "Odrodzenie", poematy symfoniczne "Powracające fale", "Stanisław i Anna Oświęcimowie" i "Rapsodia litewska", koncert skrzypcowy oraz prolog symfoniczny "Biała gołąbka". W 1907 roku osiadł w Zakopanem, był znakomitym taternikiem i narciarzem, z upodobaniem fotografował górską przyrodę. Zginął w Tatrach przysypany lawiną na wschodnich zboczach Małego Kościelca.
Spoczywa:
Cmentarz Powązkowski, kwatera 33, rząd IV, miejsce 10.
Do 1954.04.12 był patronem dzisiejszej ul. Niccolo Paganiniego a do 1954.05.20 ul. Kiermaszowej.