Jan I Olbracht (1459-1501) - król polski od 1492 roku. Był synem Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki, starannie wykształconym przez Jana Długosza i Kallimacha. Był pretendentem do tronu węgierskiego, księciem głogowskim, oleśnicko-wołowskim i opawskim. Jego politykę zagraniczną zdominowały głownie problemy z Turcją, Węgrami i Mołdawią, którą za wszelką cenę próbował podporządkować Rzeczypospolitej (porażka w bitwie pod Koźminem na Bukowinie w 1497 roku, po której ukute zostało powiedzenie "Za króla Olbrachta wyginęła szlachta"). W polityce wewnętrznej zdecydowanie wzmocnił stan szlachecki (przywileje nadane w Nowym Korczynie w 1493 roku oraz trzy lata później w Piotrkowie), doprowadził do ukształtowania dwuizbowego sejmu walnego, dbał o rozwój miast a co za tym idzie również handlu. Zmarł w Toruniu, spoczął na Wawelu.