Jan II Kazimierz Waza (1609-1672) - król polski w latach 1648-68. Syn Zygmunta III Wazy i Konstancji Habsburżanki, przyrodni brat Władysława IV Wazy. Zanim został władcą Rzeczypospolitej przez rok przebywał w zakonie jezuitów, otrzymał też kapelusz kardynalski, którego zrzekł się przy okazji elekcji. Rok po koronacji poślubił wdowę po bracie Ludwikę Marię Gonzagę. Jego polityki - zarówno zagranicznej, jak i wewnętrznej - nie można zaliczyć do najbardziej udanych. Układy z Kozakami i wiara w magnaterię doprowadziły do znacznych strat ziemskich na rzecz Moskwy oraz zniszczenia terenów pozostałych w naszych granicach ("potop" szwedzki). To za jego panowania pierwszy raz zerwano sejm stosując "liberum veto". Korzystniej wygląda jego wkład w dzieje stolicy - w 1650 roku zatwierdził założenie miasteczka Grzybów a cztery lata później potwierdził to dla Leszna. Jeszcze w 1655 roku powołał do życia straż obywatelską i chociaż przegrał w bitwie 28-30 VII 1656 roku to niecały rok później wydał specjalny uniwersał ułatwiający odbudowę stolicy. Walcząc z szerzącym się bezprawiem wydał ustawę antyrozbojową (1657) i dekret o sądach miejskich (1659). Jego dziełem jest decyzja o odbudowie pałacu zwanego później Kazimierzowskim wraz z założeniem przy nim ogrodu botanicznego czy ufundowanie kościoła dominikanów obserwantów przy Krakowskim Przedmieściu. Dbając o dochody miasta potwierdził dawne przywileje kupcom miejskim i echom krawców, szewców, rybaków, malarzy oraz piwowarów. Po abdykacji opuścił Polskę, wyjechał do Francji i niedługo potem zmarł w Nevers.