Stanisław Dubois (1901-1942) - działacz socjalistyczny. Ten rodowity warszawiak uczęszczał do najbardziej renomowanych miejscowych gimnazjów - Mikołaja Reja, Jana Zamoyskiego oraz Wojciecha Górskiego, w którym zaprzyjaźnił się ze swoim polonistą Norbertem Barlickim. Aktywnie działał w tajnym harcerstwie, w 1918 roku wstąpił do Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, niedługo potem zostając członkiem PPS. Był uczestnikiem powstań śląskich, podczas wojny polsko-bolszewickiej jako ochotnik został żołnierzem Wojska Polskiego. W latach 20-tych, jako student Wydziału Prawno-Ekonomicznego Wolnej Wszechnicy Polskiej mieszkał przy ul. Flory. W 1925 roku został sekretarzem redakcji "Robotnika". Podczas przewrotu majowego poparł Józefa Piłsudskiego, jednak na wieść o odmowie przyjęcia funkcji prezydenta potępił go za tę decyzję, co prawdopodobnie stało się przyczyną jego aresztowania w 1930 roku i uczestnictwa w procesie brzeskim. Był wówczas najmłodszym posłem na sejm. Dążył do jednomyślności KPP oraz PPS, do czego jednak nigdy nie doszło z winy tej drugiej partii. W 1938 roku skrytykował ją nawet za odejście od ideałów i zrezygnował z zasiadania w Radzie Naczelnej. 24 VIII 1940 roku - prawdopodobnie na podstawie donosu Antoniego Opęchowskiego, którego spoliczkował kilkanaście lat wcześniej podczas jednego z wieców partyjnych - został aresztowany w restauracji "Kazika" przy ul. Ordynackiej i osadzony na Pawiaku. Po bestialskich przesłuchaniach został wywieziony do obozu w Oświęcimiu, gdzie rozstrzelano go po ujawnieniu udziału w tajnej organizacji więziennej.
Upamiętnienia:
al. 3 Maja 2 - frontowa ściana domu, w którym mieszkał w latach 1931-1940 - tablica z brązu (odsłonięcie - 21 VIII 1957).
W latach 1947-1950 jego imieniem nazwana była obecna ul. Krucza.
