Samuel Bogumił Linde (1771-1847) - językoznawca, bibliotekarz, leksykograf, pedagog. Wywodził się ze szwedzkiej rodziny osiadłej w Toruniu. Tam ukończył protestanckie Gimnazjum Akademickie a później przeniósł się do Lipska, gdzie po ukończeniu studiów teologicznych i filologicznych objął posadę lektora języka polskiego. Zaprzyjaźnił się wówczas z emigrantami, zwolennikami Konstytucji 3-go Maja, wśród których byli m.in. Tadeusz Kościuszko, Hugo Kołłątaj oraz bracia Stanisław Kostka i Ignacy Potoccy. Początkowo tłumaczył na język niemiecki ich materiały propagandowe, w 1794 roku przyjechał do Polski i okres insurekcji kościuszkowskiej spędził w Warszawie, gdzie związawszy się z Klubem jakobinów zainicjował ruch wieszania zdrajców. Zmuszony do emigracji po upadku walk wyjechał do Wiednia, gdzie skorzystał z zaproszenia Józefa Maksymiliana Ossolińskiego i do 1803 roku pełnił obowiązki jego bibliotekarza. Wówczas to stworzył zrąb główny swojego 6-tomowego "Słownika języka polskiego". Po powrocie do Warszawy zaangażował się w tworzenie Liceum Warszawskiego z siedzibą w Pałacu Saskim a następnie Kazimierzowskim, którym kierował przez trzydzieści lat od momentu otwarcia w 1805 roku. Sam był mieszkańcem lewej oficyny Pałacu Saskiego, sąsiadując z małym Fryderykiem Chopinem. Swoja publikację rozprowadzał w latach 1804-1815 wyłącznie w prenumeracie - całość, dzięki pomocy wsparcia króla pruskiego i cara, rozeszła się w ogromnym, jak na ówczesne czasy, nakładzie 1200 egzemplarzy (fakt ten uczczono to specjalnym pamiątkowym medalem). W latach 1816-18 był również wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego a później aż do przejścia na emeryturę dyrektorem wyodrębnionej z uczelni Biblioteki Publicznej. Pod koniec życia pracował nad próbą syntezy bibliografii narodowej "Bibliotheca Polona", jednak przerwała ją śmierć w Warszawie.
Spoczywa:
Cmentarzu Ewangelicko-Augsburski aleja 1, miejsce 12.
