Karol Franciszek Irzykowski herbu Ostoja (po ojcu) i Sas (po matce) (1873-1944) - krytyk literacki i filmowy, poeta, prozaik, dramaturg, tłumacz, jeden z czołowych szachistów polskich. Pochodził z Błażkowej pod Jasłem, we Lwowie odbył studia germanistyczne, do odzyskania przez Polskę niepodległości mieszkał w Krakowie (był tam stenografem), później zaś w Warszawie (kierownik Biura Stenograficzno-Sprawozdawczego Sejmu). Jego teksty krytyczne drukował m.in. "Skamander", "Wiadomości Literackie", "Rocznik Literacki" a nawet "Pion" czy naczelny organ PPS-u - "Robotnik". W 1933 roku został członkiem Polskiej Akademii Literatury. Jego najsłynniejsze utwory to: powieść "Pałuba", opowiadanie "Sny Marii Dunin", komedia w 5 aktach "Dobrodziej złodziei", studia na temat filmu "Dziesiąta Muza", polemika ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem "Walka o treść" czy też pamflet na Tadeusza Boya-Żeleńskiego "Beniaminek". Podczas wojny mieszkał w Kolonii Staszica. W czasie Powstania Warszawskiego jego dom doszczętnie spłonął, ona sam został ciężko ranny w nogę i na skutek zakażenia zmarł w szpitalu w Żyrardowie.
Spoczywa:
Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kw. XVIII; symboliczny grób na cmentarzu w Żyrardowie.
Upamiętnienia:
ul. Filtrowa 75 - frontowa ścianie kamienicy, w której mieszkał w latach II wojny światowej - tablica (wmurowana w latach 90-tych XX wieku).