Są dwie postaci o tym imieniu.
Stanisław Hozjusz herbu Hozyusz (1504-1579) humanista, teolog. Pochodził z Krakowa, z rodziny przybyłej do Polski z Pforzhein w Badenii. Studiował w rodzinnym mieście na wydziale sztuk wyzwolonych Akademii, później krótko był wychowawcą magnackich dzieci, wówczas tez rozpoczął swoją przygodę z poezją, pisząc elegie i epigramy sławiące najsłynniejszych Polaków. W 1530 roku wyjechał do Włoch, gdzie przez pięć lat w Bolonii i Padwie studiował teologię i prawo, uzyskując tytuł doktora obojga praw. Po powrocie do kraju został sekretarzem królewskim, w 1543 roku przyjął święcenia kapłańskie, sześć lat później Zygmunt August mianował go biskupem chełmińskim, w 1550 roku przyjął sakrę biskupią. Dwa lata później przewodniczył obradom soboru trydenckiego a w 1564 roku sprowadził do Polski jezuitów. Zaliczony do przywódców kontrreformacji swoje dzieła - jako zwolennik odnowy katolicyzmu - pisywał wyłącznie po łacinie. Należał do grona teologów-polemistów, należał do grona największych przeciwników Andrzeja Frycza-Modrzewskiego. Był autorem słynnego "Wyznania wiary katolickiej", zaprzysiężonego w 1551 roku na synodzie piotrkowskim. W Warszawie konsekrował m.in. kościół franciszkanów na Nowym Mieście. W 1558 roku wyjechał do Rzymu, krytykowany w kraju zarówno przez króla, jak i szlachtę za swoją nieugiętą , skrajną postawę (poparł m.in. noc św. Bartłomieja i tumult krakowski). Trzy lata później konsekrowany kardynałem, w Polsce uzyskał... nobilitację. Ze strony Kościoła prowadził proces spadkowy po królowej Bonie. Zmarł w podrzymskiej miejscowości Capranica.
Spoczywa:
Bazylika Najświętszej Maryi panny na Zatybrzu w Rzymie.
Stanisław Józef Hozjusz herbu Hozyusz (1674-1738) - biskup. Przyszedł na świat na Warmii, kształcił się w jezuickich szkołach w Reszlu i Braniewie, studiował w Rzymie, doktoryzował się na Akademii Krakowskiej. Swoją karierę duchownego rozpoczął w 1697 roku od obowiązków kanonika we Włocławku, później był m.in. sufraganem przemyskim, biskupem inflancko-piltyńskim, biskupem kamienieckim oraz opatem czerwieńskim. należąc do grona zaufanych ludzi króla Augusta II Mocnego w 1733 roku otrzymał biskupstwo płockie a w 1733 roku biskupstwo poznańskie. Zmarł w Warszawie.
