Józef Ludwik Hauke-Bosak (1834-1871) bohaterski dowódca powstania styczniowego. Pochodził z Petersburga, wywodził się ze szlacheckiej rodziny skoligaconej z carem Aleksandrem II (przydomek "Bosak" był właściwie jego herbem). Uczył się w Korpusie Kadetów, Korpusie Paziów oraz Wyższej Akademii Wojskowej. Języka polskiego zaczął się uczyć dopiero po krótkim pobycie w Warszawie w 1854 roku. Rok później został oficerem ordynansowym cara. Walczył podczas wojny na Kaukazie, za co został podniesiony do rangi pułkownika.Przełomem w jego życiu okazały się manifestacje patriotyczne z początku lat 60-tych. Dwukrotnie podawał się wówczas do dymisji, po czym oddał się do dyspozycji Rządu Narodowego i został najbliższym współpracownikiem Romualda Traugutta. Utworzył, z jego polecenia, II Korpus w którym objął dowództwo, ponadto - ścigany przez władze carskie na terenie Królestwa Polskiego - został naczelnikiem powstania w Krakowskiem oraz Sandomierskiem (awansowany do stopnia generała). Aby pozyskać jak największą liczbę żołnierzy wprowadzał dekrety uwłaszczeniowe dla chłopów. Rozbity pod Opatowem 21 II 1864 roku musiał uznać klęskę zrywu i udał się na emigrację. Osiadł we Francji, po stronie której walczył z Prusami. Zginął w bitwie pod Dijon.