Pola Gojawiczyńska wł. Apolonia z Koźniewskich Gojawiczyńska (1896-1963) - pisarka. Była rodowitą warszawianką wywodzącą się ze środowiska rzemieślniczego. Była wychowawczynią w przedszkolach i ochronkach, później została bibliotekarką. Zadebiutowała jako niespełna dwudziestoletnia dziewczyna - nowelą "Dwa fragmenty" wygrała konkurs ogłoszony przez tygodnik "Echo Pragi". Przez kilka lat mieszkała w Bielsku Podlaskim, potem zaś na Śląsku. Pracą literacką zajęła się dopiero w 1931 roku, kiedy dzięki wstawiennictwu Zofii Nałkowskiej otrzymała stypendium literackie. Powróciła wówczas wraz z rodziną do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę w "Gazecie Polskiej", na łamach której publikowała swoje szkice, felietony, nowele i powieści. Ukazał się wówczas zbiór nowel "Powszedni dzień" oraz powieść "Ziemia Elżbiety", w której wróciła do swoich śląskich wspomnień. Do momentu wybuchu II wojny światowej wydała jeszcze "Dziewczęta z Nowolipek" i ich kontynuację "Rajska jabłoń" a także m.in. "Słupy ogniste" i "Dom na skarpie". W 1943 roku została aresztowana i osadzona na Pawiaku. Ciężko chora ukrywała się potem w domu Jarosława Iwaszkiewicza a swoje wspomnienia z tego okresu zebrała w na wpół dokumentalnej powieści "Krata". Po wojnie mieszkała w stolicy, opublikowała też reportażową powieść "Stolica", w której opisała losy miasta w pierwszych miesiącach po wyzwoleniu. Zmarła w rodzinnym mieście.
Spoczywa:
Cmentarz Powązkowski, Aleja Zasłużonych, 85 grób w kolejności od strony zachodniej (projektant - Kazimierz Danilewicz).
Upamiętnienia:
ul. Brzozowa 6/8 - dom, w którym mieszkała - tablica (data odsłonięcia - 4 IV 1964).