Stefan Baley (1885-1952) - psycholog, pedagog, tłumacz. Pochodził spod tarnopolskiej wsi Borki Wielkie, z nauczycielskiej rodziny o ukraińskich korzeniach. Był wszechstronnie wykształcony - literaturę, psychologię a potem również medycynę studiował we Lwowie, w międzyczasie tajniki psychologii zgłębiał w Paryżu i Berlinie. W stolicy znalazł się w 1928 roku, zakładając na Uniwersytecie Warszawskim Katedrę Psychologii Wychowawczej. Zajmował się rozwojem umysłowym dzieci i młodzieży, badał ich zainteresowania, wyodrębnił psychologię wychowawczą jako gałąź nauki. Współpracował z Marią Grzegorzewską, w 1936 roku został dyrektorem Instytutu Pedagogiki Związku Nauczycielstwa Polskiego. Podczas okupacji hitlerowskiej, ukrywając się przed gestapo, prowadził tajne nauczanie, pracował również jako lekarz pediatra. W 1950 roku został profesorem Zakładu Psychologii Wychowawczej Akademii Wychowania Fizycznego. Był autorem wielu prac naukowych, m.in. Charakterologia i typologia dzieci i młodzieży, Kazimierz Twardowski a kierunki psychologii współczesnej, Psychologia kobiety i mężczyzny, Osobowość, Potrzeby psychologii pedagogicznej, Psychologia wychowawcza w zarysie, Psychologia kontaktu wychowawczego, Psychologia wieku dojrzewania, Uwagi o podziale uczuć na przedstawieniowe i przekonaniowe, Wprowadzenie do psychologii społecznej, Zadania z psychologii pedagogicznej, Zagadnienie walki z przestępczością młodocianych na tle współczesnych doświadczeń w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, Zarys psychologii w związku z rozwojem psychiki dziecka. Zmarł w stolicy.
Spoczywa:
Cmentarz Powązkowski, kwatera 133, rząd VI, miejsce 15.