Józef Noji (1909-1943) - lekkoatleta. Przyszedł na świat w Pęckowie niedaleko Krzyża Wielkopolskiego. Pochodził z bardzo ubogiej rodziny, której sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła po śmierci ojca. Z trudem ukończył 5-klasową szkołę powszechną i zdobył uprawnienia czeladnicze. W nielicznych wolnych chwilach ćwiczył biegi w miejscowym oddziale Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół". Nie mogąc się utrzymać wyjechał do Bydgoszczy a potem do Torunia, gdzie w 8. Batalionie Saperów odbył zasadniczą służbę wojskową. Był już wówczas dość uznanym biegaczem, dlatego też po przejściu do cywila powrócił w rodzinne strony i zamieszkał w Poznaniu, gdzie w miejscowym oddziale "Sokoła" rozpoczął profesjonalne treningi. W 1936 roku został powołany do kadry narodowej i na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie zajął 5. miejsce na dystansie 5000 m oraz 14. na 10 000 m. Do momentu wybuchu II wojny światowej dziesięciokrotnie zostawał mistrzem Polski: 5-krotnie na dystansie 5000 m, 4-krotnie w biegu przełajowym a raz na dystansie 10 000 m, co uczyniło go drugim - obok Janusza Kusocińskiego - najsłynniejszym polskim długodystansowcem. W 1936 roku zdobył tytuł międzynarodowego mistrza Anglii na 6 mil a dwa lata później na dystansie o połowę krótszym. Nie wiadomo dlaczego podczas kampanii wrześniowej nie został zmobilizowany, jednak już na przełomie 1939/1940 roku działał w konspiracji. Aresztowany 18 IX 1940 roku został osadzony na Pawiaku, skąd po ponad roku został wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Tam zginął zastrzelony za próbę przemycenia grypsu.