Stanisław Leon Kulczyński (1895-1975) - działacz polityczny, pedagog, z wykształcenia botanik. Pochodził z Krakowa, gdzie ukończył Uniwersytet Jagielloński, specjalizując się w paleobotanice oraz systematyce roślin. W 1924 roku wyjechał do Lwowa, gdzie na miejscowym uniwersytecie utworzył Katedrę Systematyki i Morfologii Roślin a dwanaście lat później - już jako profesor zwyczajny - został wybrany rektorem uczelni. Nie pełnił jednak długo tej funkcji - kategorycznie sprzeciwił się bowiem utworzeniu tzw. getta ławkowego (studenci żydowskiego pochodzenia mieli zajmować wyłącznie wyznaczone miejsca). W czasie okupacji hitlerowskiej został delegatem Rządu RP na wychodźstwie na Obszar Lwowski, jednak w 1941 roku zmuszony był do opuszczenia tego miasta i powrotu w rodzinne strony. Jeszcze przed wojną związał się ze Stronnictwem Demokratycznym (prezesował mu w latach 1956-1969), z ramienia którego po wyzwoleniu był posłem do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz Sejm PRL pierwszych pięciu kadencji. W latach 1952-56 piastował funkcję wicemarszałka Sejmu a później aż do 1969 roku był zastępcą przewodniczącego Rady Państwa. Równolegle był profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego, (w latach 1945-52 dodatkowo także rektorem tej uczelni oraz miejscowej politechniki). Jako naukowiec był współautorem doskonałego klucza do oznaczania polskich roślin naczyniowych, zatytułowanego "Rośliny polskie". W swym dorobku miał również takie publikacje, jak "Geneza karbońskich złóż węglowych", "Udział Wrocławia w odbudowie nauki polskiej", "Po czyjej stronie prawda?". Przez pewien czas opiekował się także zbiorami Biblioteki Ossolińskich, a szczególnie kolekcją zbiorów cudem ocalonych we Lwowie, dla których zorganizował specjalne pomieszczenia. po przejściu na emeryturę zamieszkał w Warszawie i tu zmarł.
Spoczywa:
Cmentarz Rakowicki w Krakowie.