Jan Dantyszek wł. Johannes von Hoefen "Flachsbinder" herbu Dantyszek (1485-1548) - podróżnik, dyplomata, humanista, pierwszy ambasador w dziejach Polski. Swój przydomek a później i herb (nadany przez Zygmunta I Starego w 1516 roku) miał otrzymać od niemieckiej nazwy swojego rodzinnego miasta - Gdańska. Studia na Akademii Krakowskiej przerwał na korzyść służby u Jana Olbrachta. W 1503 roku został mianowany pisarzem królewskim i niedługo potem odbył kilkuletnią podróż po Europie i Azji Mniejszej, gdzie zdobył doświadczenie dyplomatyczne i nauczył się kilku języków obcych. Kolejną długą podróż - po wszystkich dworach Europy - odbył w latach 1522-23 a dwa lata później mianowany został stałym ambasadorem polskim na dworze cesarskim. Po powrocie do kraju został biskupem chełmińskim a w 1538 roku biskupem warmińskim. Był autorem okolicznościowych utworów literackich, m.in. wiersza z okazji zaślubin Zygmunta Starego i Barbary Zapolya, czy poematu sławiącego Polskę Zygmuntowską panegiryków i wierszy religijnych. W 1537 roku osiadł w Lidzbarku Warmińskim, zakładając tam niedługo potem galerię obrazów i liczącą około 800 woluminów bibliotekę. Chociaż zmarł w tym mieście, pochowany został we Fromborku.